زندان، نان، و سیاست تحقیر انسان فلسطینی

زندان، نان، و سیاست تحقیر انسان فلسطینی

در زندان‌های اشغال، گرسنگی فقط درد معده نیست؛ شکستن انسان است. اینجا نان را روی زمین می‌اندازند تا کرامت، پیش از شکم، له شود. نان، آن روز، بوی خاک می‌داد. نه از گندم، که از تحقیر. ابراهیم باریس می‌گفت: «دیوارها آهنی بودند، اما گرسنگی از فولاد سخت‌تر بود.»

پایگاه خبری هوران – در زندان‌های اشغالگران، غذا دیگر وعده نبود؛ حکم بود. حکمی برای خرد کردن انسان. بشقاب‌ها مثل آینه‌هایی شکسته، تصویر زباله را به صورت زندانیان برمی‌گرداندند و نگهبانان، با کفش، مرز میان انسان و حیوان را پاک می‌کردند. نان را عمداً روی زمین می‌ریختند؛ انتخاب ساده بود: خم شو و تحقیر را بخور، یا بایست و گرسنگی را.

ابراهیم می‌گفت غذا ساعت‌ها زیر آفتاب می‌ماند، تا فاسد شود؛ بعد با بوی تعفن، میان زندانیان پخش می‌شد، مثل پیامی روشن: «اینجا انسان بودن ممنوع است.» حتی فضله پرندگان هم سهمی از این سفره داشت؛ می‌افتاد داخل ظرف‌ها و کسی زحمت تعویض نمی‌داد. گرسنگی، زندانبانِ بی‌رحم‌تری بود.

بلال موسی، با چشمانی که هنوز زندان را در خود داشت، روایت را ادامه داد. گفت خیار گندیده‌ای را دیده که بوی سوخت می‌داد و به‌زور تعارف می‌شد. گفت روزی سگی، پیش از زندانیان، پنجه‌اش را در کاسه فرو برد و همان غذا، بی‌هیچ شرمی، به انسان‌ها داده شد. آن‌جا فهمید که این اتفاق تصادف نیست؛ سیاست است. برنامه است. یک روش منسجم برای شکستن روح.

بعد از غذا، درد می‌آمد. بدن‌ها می‌لرزیدند و کسی پاسخگو نبود. پزشکی نبود، درمانی نبود؛ فقط سکوت بود و دیوار. غذایی که باید زندگی ببخشد، به سلاحی کند تبدیل شده بود؛ سلاحی برای شکنجه روانی، برای پاک کردن نام انسان از زندانی.

این شهادت‌ها، پس از آزادی، مثل چراغی کم‌سو اما صادق، تاریکی زندان‌های اشغال را روشن می‌کند.

جایی که جنایت، لباس نظم پوشیده و غذا، به ابزار شکنجه بدل شده است؛ نقض آشکار تمام قوانین، و لکه‌ای که از تاریخ پاک نخواهد شد.