تحریف میراث امام موسی صدر توسط ابزارهای رژیم صهیونی آمریکایی

غیبت اجباری امام موسی صدر، شیپورهای عوکر در پی تشویه راه او برآمده‌اند!

در محتوای ربوده‌شدن امام موسی صدر، جریان‌های وابسته به عوکر با تحریف گفتار مقاومتی او، در صدد توجیه همکاری با اسرائیل و تشویق لبنان به تسلیم در برابر دشمن صهیونیستی برآمده‌اند.

پایگاه خبری هوران – بسیاری از کسانی که از نزدیک شدن به سالروز ربوده‌شدن در ۳۱ اوت (۹ شهریور)، مواضع، گفتارها و سیرهٔ امام غایب، سید موسی صدر را زنده کرده‌اند، کوشیده‌اند تا از آنها در خدمت پروژه‌ای برای تفرقه‌افکنی در محیط مقاومت و خدشه به وحدت آن بهره گیرند. آنان سخنانی را که به مقاومت و حفظ خاک فرامی‌خواند، در لابه‌لای دعوت‌های خود به تسلیم و سرسپردگی در برابر صهیونیست‌ها، تحت عنوان «دیپلماسی»، پنهان کرده‌اند و در کارزاری گسترده برای تحریف و حتی جعل میراث سید موسی – که همچنان در وجدان مردم به‌عنوان سیدی مقاوم حاضر است – غوطه‌ور شده‌اند؛ همان کسی که مردم را به نبرد با اسرائیل فراخواند: «با دندان‌ها و ناخن‌هایتان با اسرائیل بجنگید، هرچند سلاح‌تان ناچیز باشد. امیدوارم که جنوب به سنگی بدل شود که طمع دشمن صهیونیستی بر آن درهم می‌شکند.» و به‌عنوان رهبری که «سلاح، زینت مردان» می‌دانست و چون انقلابی‌ای که به برادران انقلابی‌اش گفت: «شما همچون موج دریا هستید، هرگاه متوقف شوید، نابود خواهید شد!» و به‌عنوان صاحب‌بصیرتی که تأکید داشت: «اسرائیل شرّ مطلق است.»
این سخنوران چنان می‌نمایند که گویی دستورالعملی که در این زمینه دریافت کرده‌اند، به آنان فرصت نکرده تا اندکی در سیرهٔ سید موسی صدر تأمل کنند یا حقیقت آن را دریابند؛ یا اینکه آنان را ملزم ساخته که آن را نادیده گرفته و به شکلی متناقض با آن عرضه کنند.
اینان حقیقتی را فراموش کرده‌اند – یا کوشیده‌اند آن را محو کنند – که می‌گوید سید موسی صدر بنیان‌گذار «جنبش امل» است، و از همه به جنوب و مردم آن دلبسته‌تر بوده: «آماده‌ام جانم را بدهم تا رنج‌ها در جنوب پایان یابد» و او بود که گفت: «وظیفه‌ام این است که هر آنچه دارم، حتی جانم را، در راه مبارزه با اسرائیل ببخشم» و «ما در این سرزمین بر این باوریم که مقاومت فلسطین حقی مقدس است که از آن چشم‌پوشی نمی‌کنیم.»
پس، در بافتی که ادعای بزرگداشت سید و ستایش راه او را دارند، به او اهانت کردند؛ با تشویه چهره‌اش، جعل مواضع و تاریخش، و با بیرون کشیدن سخنانش از بافت طبیعی و ارائه‌شان به‌عنوان بهانه‌هایی که به آنان اجازه دهد تجاوز خود را علیه لبنانی‌ها – هم‌پا با هواپیماها و موشک‌های هوشمند دشمن – ادامه دهند تا خشنود آمریکا و مجری دستوراتش باشند؛ هم‌زمان با تجاوز نظامی خونینی که صهیونیست‌ها بر جنوب روا می‌دارند، و نقشهٔ طمع‌های خود را به‌روشنی می‌گستردند، هرچند که راست لبنانی در تمسخر این اندیشه که اسرائیل طمعی به لبنان دارد، غرق شده است.
بسیاری از کسانی که در ساختن بهانه برای دشمن، در تجاوز وحشیانه و پیوسته‌اش به لبنان در ماه‌ها و سال‌ها، زیاده‌روی کردند و تمام آبروی خود را در چاپلوسی پیش اسرائیل و تمام دستگاه‌های معرفتی جهان به خرج دادند، از استغلال سالروز ربوده‌شدن سید موسی و تبدیل آن به فرصتی برای تیراندازی به مقاومت و اهل آن ابایی نداشته‌اند؛ با سلب حق فطری و طبیعی آنان در دفاع از سرزمین، خانه و زندگی‌شان، و با اصرار بر شکاف‌انداختن در صفوف محیطی که با مقاومت آمیخته شده و گران‌ترین داشته‌های خود را در آن نثار می‌کند.
در روزنامه‌ها، در شبکه‌های تلویزیونی و در تمام رسانه‌های فعال در آغل عوکر، ابزارهای ناطق آمریکایی در سخن گفتن از این مناسبت، از دریچهٔ ادعای توخالیِ درک راه سید موسی و اتخاذ آن در بررسی مفاهیم دولت و مقاومت، با یکدیگر به رقابت پرداخته‌اند؛ حال آنکه همهٔ اینان دقیقاً در نقطهٔ مقابل مفاهیمی ایستاده‌اند که او تا روز ربوده‌شدن‌اش بر آنها تأکید داشت، به‌ویژه در حق مقاومت و کارآمدی سلاح آن و در مسئولیت دولت در حراست از جنوب و مردمش.
نکتهٔ خنده‌دار و گریه‌آور اینجاست که اینان لحظه‌ای شرم نداشته‌اند، در حالی که سخنان سید صدر را دربارهٔ لزوم ایفای همهٔ وظایف دولت در جنوب و رفع محرومیت و ستم از جنوبی‌ها، تکرار می‌کنند؛ اینان این سخنان را به کار می‌برند، در حالی که همزمان برای تجاوز دشمن به جنوب دست می‌زنند، از ساده‌ترین وظایف خود در برابر خاک و مردم دست می‌شویند و آشکارا از همهٔ حقوق اهل زمین چشم‌پوشی می‌کنند؛ بلکه وزیر خارجه‌شان تجاوزات اسرائیل را حق اسرائیل می‌شمارد!
یکی از آنان در این بافتار – یعنی در چارچوب تحریف عمدی دیدگاه سید صدر دربارهٔ کار مقاومت – اشاره کرده که سید همواره «سلاح مقاومت را استثنایی می‌دانست که غیاب دولت آن را تحمیل کرده است». و گوینده این سخن، این موضع را نقطه‌اتمامی برای محکومیت مقاومت و سلاح آن به حساب می‌آورد. اما از خود نپرسیده که آیا این استثنا همچنان ضرورتی است در سایهٔ غیاب مستمر دولت و عدم ایفای وظیفهٔ بدیهی و مفروض آن که همانا حفاظت از خاک و مردم است؟ بلکه فرض را بر این گذاشته که وضعیت تغییر کرده و دولت با همهٔ توان در دفاع از روستاهای جنوب و مردمش حاضر است. در اینجا، عذر گوینده نمی‌تواند جهل یا ناآگاهی باشد؛ چراکه دولت از مرحلهٔ کوتاهی و ناتوانی گذشته و برخی از رموز آن به حد هم‌دستی آشکار با دشمن علیه اهل زمین رسیده‌اند! او سخنی از سید موسی را با قصد محکومیت مقاومت به کار می‌بندد، ولی رسوا می‌شود – نه تنها به دلیل نداشتن فهم از آن سخن، بلکه به دلیل تحریف آشکار حقایقِ آشکار و تابان!
و به طنز، گفتمان مقاومت در لبنان هرگز از مطالبهٔ دولت برای ایفای وظایفش دست نکشیده، بلکه همهٔ راه‌ها را برای آن هموار ساخته و توان مقاومت را به‌عنوان برگ برنده‌ای در اختیار دولت گذاشته تا از آن برای تقویت جایگاه خود بهره گیرد؛ بنابراین، این گفتمان هیچ تفاوتی با گفتمان سید صدر نداشته، جز اینکه خود دولت بر شانه خالی کردن از هر وظیفه‌ای پافشاری می‌کند، درست همان‌گونه که در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی کرد. از این رو، آنچه مقاومت امروز انجام می‌دهد، کاملاً با دیدگاه سید غایب همخوانی دارد، و این همان چیزی است که گفتمان رسانه‌ایِ صهیونیسم‌زده می‌کوشد آن را محو و تحریف کند، از طریق تکرار روایتِ اختلاف میان راه مقاومت اسلامی و راه سید موسی صدر.
به‌خلاصه، شیپورهای توهم به‌خوبی می‌دانند چه می‌کنند، اما در شبروی آرزوها غرق می‌شوند و از واقعیت‌ها و حقایق دور می‌افتند و تاریخ و مواضع را تحریف می‌کنند: اهل مقاومت، سید موسی صدر را می‌شناسند و با وجود تمام دردهایشان، از تلاش‌ها برای استفاده از سخنان او به قصد خدشه به وحدتشان، به سخره می‌گیرند؛ وحدتی که با خون ذخیره شده، و به حق، صداقت و ایثار فراوان مسلح گشته است.

کد نویسنده: ۳۲۰