خواندن نام ۵۰۰۰ کودک در غزه و ادامه در کشورهای دیگر؛ پویشی که مرزها را نادیده گرفت

خواندن نام ۵۰۰۰ کودک در غزه و ادامه در کشورهای دیگر؛ پویشی که مرزها را نادیده گرفت

«هیئت بین‌المللی ویژه کودکان» با راه‌اندازی پویشی دیجیتال با عنوان «نام‌هایشان عدد نیست»، تلاش می‌کند نام حدود ۲۱ هزار کودک شهید غزه را از میان آمارهای خبری نجات دهد. در این حرکت ۷۲ ساعته که با مشارکت کشورهای عربی و اروپایی آغاز شده، خانواده شهدا، خبرنگاران و حقوقدانان پای دوربین می‌روند تا هر نام را به یک قصه و یک زندگی ناتمام تبدیل کنند.

پایگاه خبری هوران – در فضای بی‌کران شبکه‌های اجتماعی، میان سیل خبرهایی که هر روز از غزه می‌رسد، صداهایی آرام اما بی‌امان در حال شکل‌گیری است؛ صداهایی که می‌گویند نام کودکانِ زیر آوار، هرگز نباید در میان آمارهای سرد خبری گم شود. «هیئت بین‌المللی ویژه کودکان» حمله‌ای الکترونیکی را آغاز کرده با نامی کوتاه اما سنگین: «نام‌هایشان عدد نیست».

این پویش، فراتر از یک هشتگ زودگذر، تلاشی است برای بازگرداندن حکایت‌هایی به جهان که زیر وزن اعداد و ارقام مدفون شده‌اند. کودکانی که روزی خیابان‌های غزه را با دویدن‌های بی‌پایانشان گرم می‌کردند، امروز در قاب عکس‌ها و ویدیوهای کوتاه، با نام و سن و یک آرزوی ناتمام، در معرض دید جهانیان قرار می‌گیرند. در این پویش، خبرنگاران، فعالان حقوق بشر، نمایندگان نهادهای مدنی و مهم‌تر از همه، خانواده‌هایی که فرزندان خود را در جنگ از دست داده‌اند، دست به دست هم داده‌اند تا ثابت کنند که هر اسم، روایتی جداگانه دارد.

سمیر خلیفه، مدیر شبکه «فلسطین مستقیم» در غزه، از جزئیات این حرکت گفت. به گفته او، این پویش را «مرکز بین‌المللی عربی پژوهش‌ها و مطالعات راهبردی» به همراه سازمان صدا و سیمای فلسطین راه اندازی کرده‌اند. قرار است هفتاد و دو ساعت پخش زنده و پیوسته، با مشارکت کشورهای عربی و اروپایی و چهره‌های تأثیرگذار، روایت کودکان شهید را به افکار عمومی جهان برساند.

خلیفه تأکید کرد که نزدیک به بیست و یک هزار کودک، با رده سنی یک تا هفده سال، در این جنگ به شهادت رسیده‌اند. او با تأکید گفت: «این کودکان عدد نیستند. هر کدام زندگی‌ای داشتند که ناگهان پاره شد.» هدف این پویش، کشیدن خطی بر زیر آمار نیست؛ بلکه بازگرداندن بُعد انسانی به روایت جنگ است.

این حرکت از درون خیمه همبستگی رسانه‌ای «اتحادیه روزنامه‌نگاران فلسطین» در غزه آغاز شده. در این خیمه، پدران و مادرانی که فرزندانشان را از دست داده‌اند، پای دوربین می‌نشینند و از شاخه‌های شکسته زندگی خود می‌گویند. حقوقدانان نیز از پشت تریبون، متن معاهده‌ها و پروتکل‌های بین‌المللی را می‌خوانند که هدف قرار دادن کودکان در جنگ را به صراحت محکوم می‌کند.

اما شاید تأثیرگذارترین بخش این پویش، خواندن نام‌ها باشد. قرار است در غزه، نام پنج هزار کودک شهید یک به یک بر زبان جاری شود و مابقی نام‌ها در دیگر کشورهای مشارکت‌کننده خوانده شود تا این حرکت به همبستگی‌ای بی‌مرز تبدیل گردد.

در همین حال، عاهد فروانه، دبیر کل اتحادیه روزنامه‌نگاران فلسطین، نوشت: «صدای کسانی باشید که مرگ ساکتشان کرد.» و وسام بعلوشه، خبرنگار فلسطینی، در فرازی گفت: «هر نام، یک حکایت است، یک لبخند، یک آرزو. آن‌ها عدد نیستند. آن‌ها روح‌هایی هستند که ردپایی از خود به جا گذاشته‌اند که هرگز پاک نمی‌شود.»

از میان همه حکایت‌ها، یکی را سمیر راضی بازگو می‌کند؛ مردی که پسرش حمزه، هفده ساله، دخترش دینا، شش ساله، و همسرش را در یک بمباران از دست داد. او از جزئیات روزهای قبل از بمباران گفت، از رویاهایی که قرار بود به واقعیت تبدیل شوند اما در میان آوار مدفون ماندند. آیه حسونه، مادر حمزه و رغد سوسی، نیز روایت کرد لحظه از دست دادن دو کودکش را در منطقه مواسی خان‌یونس؛ درست زمانی که پشت خیمه مشغول بازی بودند. تابستان ۲۰۲۴ بود و آسمان غزه باز هم بی‌رحم بود.

برگزارکنندگان این پویش، آن را «فریاد دیجیتالی» در برابر سکوت جهانی توصیف می‌کنند. آن‌ها می‌گویند از حافظه فردی می‌خواهند حافظه‌ای جمعی و فرامرزی بسازند تا فلسطین و کودکانش را از بند فراموشی نجات دهند. ولاء بطاط، یکی از شرکت‌کنندگان، گفت که این پویش بیش از چهارصد عضو دارد و هر روز بر شمار آن افزوده می‌شود.

و در نهایت، این کودکان با نام‌هایشان به فضای مجازی بازمی‌گردند؛ نه به عنوان شماره، نه به عنوان آمار، بلکه به عنوان کودکانی که روزی خندیدند، دویدند، رویا بافتند و با مرگی زودهنگام از جهان رفتند، اما نامشان در گوشه‌ای از دنیای دیجیتال باقی ماند تا کسی نتواند بگوید: «نمی‌دانستم».