خواهرم؛ تو دو سه پارتی خوبی در بهشت داری!

خواهرم؛ تو دو سه پارتی خوبی در بهشت داری!

*محدثه نسائی

حماسه و مقاومت هوران؛ عشرت توحیدی؛ خواهر شهید جعفر توجیدی؛ آقا جعفر در میان اقوام و خویشان و خانواده از محبوبیت خاصی برخوردار بود. تا آن‎جا که اقوام و دوست و آشنا توی کارهای زندگی با شهید مشورت می‎کردند. یک طوری بود که توی دل همه جا داشت.

به گزارش هوران؛ با شنیدن خبر شهادتش همه بهم ریختند که چنین محبوب و مشاور خوب و ارزنده‎ائی را از دست دادند. با پدر و مادر بسیار رفتار خوش محترمانه‌ائی داشتند.

از آن‎جایی ‎که اختلاف سنی من و جعفر زیاد بود، جدای از فضای خواهر و برادری، فضای بین ما فضایی حمایت‌‎گرانه بود. از دوران کودکی تا بزرگسالی، هر جا من نیاز به کمک داشتم، آقا جعفر واقعا کم نمی‌گذاشت و این موضوع دو طرفه بود.

چون اختلاف سنی بین ما هم زیاد بود، باز هم، همدیگر را بخوبی درک می‌کردیم. توی خانواده ما این‌طوری بود که از وقتی جعفر خودش را شناخت، احساس می‌‎کردیم که برادر بزرگتر ماست و خیلی هوای ما را داشت.

به پدر مادر خیلی احترام می‎‌گذاشت، اگر ما جلوی پدر مادرمان پای ما را دراز می‎کردیم با این‌که بزرگتر از ما بود، تذکر می‌داد. پدر مادر که بیمار شدند و سن‌شان بالا رفته بود نمی‎گذاشت دست به سیاه و سفید بزنند، هر وقت می‎آمد منزل، هر چه که لازم بود فراهم می‌کرد. رفتارهای شهید بسیار محترمان و با کمالات خاص بود، وقتی توی لباس فرم سپاه بود، احساس می‌کردید شهید زنده است. از جبهه که بر می‎گشت همه به انتظارش لحظه شماری می‌کردیم.

با آرامش رفتار می‌کرد، وقتی می‌آمد همه دورش جمع می‎شدیم. از خاطرات جبهه حرف می‎زد، هیچ وقت از صحنه‌های سخت جنگ چیزی نمی‎گفت که ما ناراحت بشویم. انگار از سفر تفریحی برگشته است. حضورش توی خانه و زندگی به همه ما اعتماد به نفس می‎داد. بعد از پدر مادرم خیلی برای ما وقت گذاشت.

هیچ وقت با هم جر و بحث و دعوا نداشتیم. اگر یکی اشتباه ‌می‎کرد، جلوی جمع تذکر نمی‎داد. پنهانی می‎آورد صحبت می‎کرد و با لحن بسیار خوشی با لبخند تذکر می‎داد. کمک‌های جعفر توی خانواده از لحاظ فکری و فیزیکی، مالی و اقتصادی بنیان خانواده را مستحکم و نیازهای زندگی همه را به اندازه توان خودش برآورده می‎کرد.

پاسدار انقلاب بود و ایثارری بسیار عجیبی به همه داشت، سنگ صبور همه اعضاء خانواده بود. حتی برای اقوام و دوستان نیز یاری کننده و مونس بود. هیچ‌وقت نشد ببینم یکی بیاید از جعفر دلگیر باشد. به همه محبت می‎کرد.

با وجود ترکش‌های که توی سرش بود. توی بدنش داشت هیچ وقت درد و فشارهای عصبی‌اش را ناشی از جنگ جار نمی‎زد. جانباز بود و دوست نداشت کسی از این کلمه استفاده کند. به معنای واقعی افتاده و دستگیر دیگران بود. در خصوص جانبازانی که قطع نخاع بودند تعابیر قرآنی داشت که می‌گفت: مؤمنان خانه‏ نشین که زیان‏ دیده نیستند با آن مجاهدانى که با مال و جان خود در راه خدا جهاد مى‌کنند یکسان نمى‏‏‎باشند.

خداوند کسانى را که با مال و جان خود جهاد مى‏‌‎کنند به درجه‌‎‏اى بر خانه ‏نشینان مزیت بخشیده و همه را خدا وعده پاداش نیکو داده ولى مجاهدان را بر خانه‏ نشینان به پاداشى بزرگ برترى بخشیده است. فضیلت جهاد و مجاهدین از دیدگاه قرآن، جهاد و مبارزه با دشمنان اسلام در راه الله بالاترین قله و بلندترین درجه اسلام است و بوسیله این فریضه مهم دینی بود که بیرق اسلام در شرق و غرب بر افراشته شد.

علاقه بسیاری به تعابیر فلسفی جهاد و شهادت و جانبازی در راه خدا از نگاه قرآنی روحانی داشت، به همان میزان هم به خانواده ارزش می‎گذاشت. رابطه محترمانه‌ائی بین جعفر و همسر و دخترانش بود، همان قدر که به مادرم احترام می‎گذاشت، به همان میزان به مادر همسرش ارزش می‌گذاشت.

خانواده همسرش دو شهید داده بودند و خیلی برای آن‌ها احترام قائل می‌شد، می‌گفت: مادر خانمم از اصحاب عاشورائی کربلاست، نسبت به کسانی که زندگی معمول و دنیائی داشت و اهل جبهه و جهاد نبودند هم تعابیر خاص خودش را بیان می‎کرد، برابر نیستند مؤمنان خانه نشین غیر اهل ضرر، با آن مجاهدانی که با مال و جان خود در راه خدا جهاد می‌کنند.

خداوند کسانی را که با مال و جان خود جهاد می‌کنند مرتبه بالای بر خانه نشینان داده است. و خداوند همه را وعده نیکو داده و خداوند مجاهدان را بر نشستگان بدون عذر با دادن اجر فراوان و بزرگ برتری بخشیده است. دارندگان عذر در صورتی که نیت و عقیده شان صحیح باشد، درجۀ مانند مجاهدان را دارند چنانچه در غیر آن از جمله خانه نشینان می باشند.

از منافقین بیزار بود، مخصوصا دهه شصت و اول انقلاب گنبد درگیر جنگ شهری با ضد انقلاب شد، با غلامرضا خیلی توی این حوادث یاری کردند به مردم گنبد و ترکمن صحرا، همین رفت و آمدها با شهید صادق‌زاده باعث وصلت‌شان شد، خانواده غلامرضا از مبارزین و انقلابی بودند.

جعفر برای پدر و مادرم احترام خاصی قائل بود، حتی برای ازدواجش همیشه می‌گفت که حتما باید با رضایت و انتخاب پدر و مادرم ازدواج کنم. وقتی ازدواج کرد و برادر خانم‌های جعفر شهید شدند کلمه شهادت شده بود ورد زبانش، خیلی بهم ریخت. می‎گفت: شهید کسی است که به خون خود ارزش و ابدیت و جاودانگی داده است. آن کس که مال خود را صرف خدمت و بنای خیر می کند، به مال خود ابدیت و ارزش می دهد.

آن کس که اثر علمی باقی می گذارد، به فکر خود و آن کس که اثر صنعتی و فنی باقی می گذارد، به هنر خود و آن کس که فرزند خود یا دیگران را تربیت می کند، به عمل خود ارزش و ابدیت می دهد، و شهید به خون خود ارزش و ابدیت می دهد. این تفاوت میان شهید و دیگران هست که شهید پاکباخته است و «سودا چنین خوش است که یک جا کند کسی». می‎نشست برای غلامرضا ساعت‌‎ها مطلب می‎نوشت. نسبت به کسانی که با نظام سر جنگ داشتند خیلی عذاب می‌کشید می‌گفت انسان نباید به خاک خودش بی غیرت باشد.

در خانه و بیرون آدم مومن و متقی و روی بازی داشت، با بچه‎های سپاه دورهمی داشت و روزهای تعطیل خانواده را به تفریح و گشت گذار می‎برد، با همسرش خیلی صمیمی و دوست و یار هم بودند. خیلی شوخی می‎کرد و همیشه سر زنده بود. همیشه می‌گفت؛ تو دو سه پارتی خوبی در بهشت داری، سفارش من را هم بکن که زودتر شهید بشوم. خانمش می‌خندید. به شهادت از دیدگاه قرآنی خیلی اهمیت می‎داد.

همسرش و زن برادرش که تصادف کردند و عزادار شدیم درگون شد و بهم ریخت. به خانمش می‎گفت؛ تو هم جانباز شدی و جانبازان از وادی شهادت بازگشته اند، اما نه به اختیار خود که با تقدیر خدا و مشیّت الهی در دنیا مسکن گزیده اند. جانبازان تلخی ماندن را با شیرینی ادای تکلیف جبران کرده اند. آنان مانده اند تا به ما در راه ماندگان، راه رستگاری بیاموزند. برادرم سال‎ها درد و رنج کشید و عاقبت در سال ۱۳۸۰ شهادت رسید و دل ما را داغ تنهائی گرفت.

ادامه دارد…