موج انزجار اروپایی علیه یهودیان صهیونی و سیاستهای تلآویو
مراسل «یدیعوت آحرونوت» هشدار داد تصریحات افراطی بنگویر و خشونتهای نظامی، چهره اسرائیل را در اروپا تخریب و یهودیان را در معرض طوفانی از کینهافزایی جهانی قرار داده است..
پایگاه خبری هوران – روزنامه «یدیعوت آحرونوت»، که از ارکان رسانهای اسرائیل به شمار میرود، این روزها بهتلخی از واقعیتی پرده برداشته که بسیاری در تلآویو ترجیح میدهند نادیده بگیرند: چهره اسرائیل در اروپا، روزبهروز مخدوشتر میشود و این زوالِ تصویر، تنها به موجودیت سیاسی این رژیم محدود نمیماند، بلکه دامن یهودیان سراسر جهان را نیز گرفته است.
دانیال باتینی، خبرنگار باسابقه این روزنامه، در گزارشی تأملبرانگیز، سه عامل اصلی این بحران را برمیشمارد: نخست، رفتار یکسویه و تحریفآمیز رسانههای اروپایی؛ دوم، اظهارات افراطیگرایانه چهرههایی چون بنگویر که حتی همکیشان خود را نیز به واکنش واداشته؛ و سوم، تصاویر هولناکی که از رفتار وحشیانه سربازان اسرائیلی با فلسطینیان و حتی توهین به مقدسات مسیحی، در فضای مجازی دستبهدست میشود.
اما آنچه این گزارش را از یک تحلیل خبریِ صرف، به سندی هشداردهنده تبدیل میکند، اشاره باتینی به شکاف عمیقی است که در درون خودِ جامعه یهودی جهان پدیدار شده است. از یک سو، گروهی که هرگونه نقدی را بر سیاستهای اسرائیل، خیانت میشمارند و از سوی دیگر، جمعی که در سکوتی آزاردهنده، نمیتوانند میان ارزشهای انسانی خود و آنچه از سرزمین موعود به گوششان میرسد، آشتی برقرار کنند.
نکته تأملبرانگیزتر، هشدار پایانی باتینی است که در قالب دعوتی صریح برای «بیداری» و اصلاح فوری سیاستها مطرح شده؛ چیزی که در ادبیات سیاسی اسرائیل، کمتر به چنین صراحتی شنیده میشود.
اینجا، در جایگاه یک ناظر نهچندان دور از جغرافیای این بحران، پرسش اساسی این است: آیا اسرائیل میتواند میان «امنیت بهزعم خود» و «بقای دیپلماتیک» تعادلی برقرار کند؟ یا سیاستهای افراطی، آنچنان او را به انزوا خواهد کشاند که حتی یهودیان شتات نیز پشتش را خالی کنند؟
تجربه تاریخی نشان داده که هیچ قدرتی، در بلندمدت، از عواقبِ نادیدهگرفتنِ افکار عمومی جهانی در امان نمانده است. اسرائیل امروز، درست در همان نقطهای ایستاده که رژیمهای پیشینِ متکی بر زور، پیش از فروپاشی ایستادهاند. تفاوت در این است که این بار، هزینه را نه تنها سربازان و شهرکنشینان، که یهودیان بیگناهِ لندن، پاریس و برلین میپردازند.
آیا خوابِ غفلت را باید تا زمانی ادامه داد که جیغِ تنهاییِ یهودیان در میادین اروپا، فریاد بیداریبخش را بر سر اسرائیل کوبد؟ پاسخ را باید در تصمیمات آیندهٔ همان کسانی جست که امروز، هنوز خود را در «اوجِ قدرت» میپندارند.