بیسیمچی که صدای موجش، تکبیر خدا بود در دل شبهای سنگر
شهید یحیی مارانکلایی، بیسیمچی بسیجی از گرگان، بیست و ششم آبان شصت و دو در مریوان با سه همرزم به دست کومله به شهادت رسید. ای شهید همچنان که تو در سنگرِ بی‌سیم، گوش به فرمانِ امام داشتی، ما نیز گوشِ دل به فرمانِ رهبرِ خردمند می‌سپاریم و با نمازِ جمعه، سدِّ مستحکمِ وحدت را بلندتر می‌کنیم.
پایگاه خبری هوران – بهار سال ۱۳۴۷ بود که در شهر گرگان، در خانواده‌ای مذهبی، نوزادی پا به دنیا گذاشت که نفس‌هایش بوی بهار می‌داد. اسمش را «یحیی» گذاشتند؛ شاید از همان اول قرار بود زنده‌کننده‌ی راهی باشد. همه فامیل و دوستان، با دیدن چهره‌ی معصومش شاد می‌شدند و خدا را شکر می‌کردند. یحیی بزرگ شد و کمکم پا به مدرسه گذاشت. او درسش را خوب می‌خواند و تا دوم دبیرستان پیش رفت. اما دغدغه‌هایش فقط به کتاب و درس ختم نمی‌شد. دلش برای دین و وطن می‌تپید. هنوز نوجوان بود که تازه‌واردِ جبهه‌های نور علیه ظلمت شد.
او به بسیج پیوست و برای آموزش نظامی راهیِ منطقه‌ی «منجیل» شد. آنجا چیزهایی یاد گرفت که نه در کتاب‌های درسی بود و نه در کلاس‌های مدرسه؛ درسِ فداکاری، درسِ رفاقت و درسِ مردانگی. بعد از آن دوره، یحیی دیگر یک رزمنده‌ی آماده بود، با قلبی سرشار از ایمان و دستانی که بلد بود اسلحه و قرآن را کنار هم بگیرد. او به جبهه رفت و مسئولیتش شد «بیسیمچی»؛ یعنی کسی که پیام‌ها را میان فرماندهان و رزمنده‌ها رد و بدل می‌کرد. اما کارش فقط فرستادنِ پیام‌های جنگی نبود. شب‌ها که تاریکیِ سنگرها را می‌پوشاند، یحیی وضو می‌گرفت و کنارِ بی‌سیمش، با خدا راز و نیاز می‌کرد. نمازِ شبش ترک نمی‌شد. مراسم کمیل و ندبه را جان‌انه دوست داشت و هر وقت فرصت می‌شد، قرآن یاد می‌داد به رزمنده‌هایی که مشتاقِ شنیدنِ کلامِ خدا بودند.
روز ۲۶ آبانِ ۱۳۶۲، یحیی و سه نفر از یارانِ همراهش، برای پاک‌سازیِ منطقه‌ای در «مریوان» رفته بودند. آنجا بود که گروه‌های ضد انقلابِ «کومله» به آنها حمله کردند. یحیی و رفقایش با کمترین امکانات، اما با بیشترین ایمان، ایستادند تا آخرین نفس. سرانجام پیکرهای خونینشان در کنار هم، چون شهدای کربلا، بر خاکِ سردِ مریوان آرام گرفتند؛ اما روحشان به آسمان پرواز کرد.
یحیی در وصیت‌نامه‌اش نوشته بود: «از شما مردمِ عزیز خواهش می‌کنم همیشه پشتیبانِ رهبر و ولی‌فقیه باشید؛ چون این راه، همان راهِ پیامبر و امام‌هاست. به روحانیون احترام بگذارید؛ چون اگر روحانی نباشد، جامعه مثلِ آدمِ بی‌طبیب می‌ماند. نمازِ جمعه و جماعت را ول نکنید؛ چون امامِ بزرگوارمان فرموده دشمن از صفِ نماز می‌ترسد. و فراموش نکنید به خانه‌ی خانواده‌ی شهدا سر بزنید و دلشان را بدست بیاورید.»
پدرِ یحیی، حاج موسی، همیشه این حرفِ پسرش را به یاد دارد که می‌گفت: «جبهه‌ها را هیچ‌وقت خالی نگذارید. این جنگ، فقط جنگ با صدام نیست؛ پشتِ سرِ او آمریکا و همه‌ی قدرت‌های بزرگ ایستاده‌اند. اگر ما امروز نایستیم، فردا انقلاب و اسلاممان را از دست می‌دهیم.»
رحلتِ یحیی، آغازی بود برای ماندگاری‌اش. امروز سال‌ها از آن روز می‌گذرد، اما هنوز صدایِ بی‌سیمِ او در گوشِ تاریخ می‌پیچد و می‌گوید: «ایستادگی یعنی همین؛ یعنی بودن تا آخرین قطره‌ی خون.» روحش شاد و راهش پررهرو باد.
کد نویسنده: ۳۶۰