مجلس عاشورایی حزبالله لبنان در امتداد نیزارهای کربلا
شیخ نعیم قاسم در مجلس عاشورایی حزبالله، با تأکید بر تداوم راه حسینی، از شکست توطئههای دشمنان و پیروزی نهایی مقاومت در برابر اشغالگران سخن گفت.
پایگاه خبری هوران – هوای ضاحیهی جنوبی بیروت، شامگاه دیروز، بوی باروت و یاس میداد. مرقدی که مأمنِ عاشقانِ سیدالشهداست، میزبانِ حلقهای از رادمردانی بود که نهضتِ عاشورا را نه فقط در سوگ، که در استراتژیِ خویش تنیدهاند. بر فرازِ این حلقه، شیخ نعیم قاسم، دبیرکل حزبالله، قامت بست و کلامی گفت که در آن، صدایِ نیزههای کربلا با فریادِ «لبیک یا حسین» امروزِ لبنان، گره خورده بود.
«قناعتِ ما را هیچ طوفانی نمیشکند»، این جملهی نخستِ او، چونان پرچمی بر فرازِ سخنرانیِ دیشب، به اهتزاز درآمد. آنچه بر مقاومت گذشت، از بمبارانها تا تحریمها، از محاصرهی اقتصادی تا جنگِ نرمِ رسانهای، هیچکدام نتوانست پایههای اعتقادیِ این جریان را بلرزاند. قاسم اما با نگاهی به افق، این سخن را نه از سرِ تکبر، که از سرِ یقینِ تاریخی تکرار کرد: «ما آزادزادهایم، زادهی آزادی و دامنزده به کرامت. ظلم را نه، بندگی را نه، اشغال را نه و قیمومیتِ هیچبیگانهای را نه؛ اینها خطوطِ قرمزی است که با خونِ شهیدانمان، بر لوحِ دلها حک شده است.»
او سپس از میثاقی سخن گفت که با خاکِ وطن بستهاند: توافقِ طائف و قانونِ اساسی، سقفی است که اختلافاتِ سیاسی در زیرِ آن، رنگِ وحدت به خود میگیرد. سلاحِ مقاومت اما، تنها برای یک جهت نشانه رفته است: سمتِ همان دشمنی که خاکِ جولان و فلسطین را به تاراج برده است. «هر گامی که در آن اشغال را رد کنیم، خود پیروزیِ ماست»، این منطقِ قاسم بود؛ پیروزیِ تدریجی، پیروزیِ گامبهگام، پیروزیِ نفسهایی که برای آزادیِ وجببهوجبِ خاک، به شماره میافتند.
اما عجیبترین بخشِ سخن، آنجا بود که از «مرگ» گفت. نه با هراس، که با طنزی تلخ و شیرین: «مرگ در نزدِ ما، تهدید نیست؛ معاملهای است با خداوند که سودِ آن، حیاتِ ابدیِ یک ملت است. ما جماعتی هستیم که چشم در چشمِ مرگ میدوزیم و اوست که در برابرِ ما، زانو میزند. تهدیدِ به مرگ، سلاحِ دشمن نیست؛ سلاحِ ماست، چرا که ما در امتدادِ سیدالشهدا، مرگ را عروسِ وصال میدانیم، نه دامِ فنا.»
و این بود که از توطئهی فراگیر پرده برداشت: نقشهای با هدایتِ آمریکا، با پوششِ برخی کشورهای عربی، با هدفِ «نابودیِ کاملِ مقاومت». نقشهای که سعی داشت گذرگاههای هوایی، دریایی و زمینی را به رویِ سلاح و فناوری ببندد، بازسازی را متوقف کند تا مردمِ آواره، بر مقاومت بشورند، محاصرهای مالی برپا کند تا مقاومت از پا درآید، و فتنههایی مذهبی و سیاسی دامن بزند تا ارتش را در برابرِ حزبالله قرار دهد. قاسم اما لبخندی بر لب داشت و گفت: «همۀ این کورسوها را میبینیم، پشتِ پردهها را میخوانیم و با چشمانی باز در برابرِ این مایستروِ آمریکایی ایستادهایم. فتنههایشان شکست خورد، وحدتِ شیعه و سنی را نتوانستند بشکنند، شیعه و مسیحی را نتوانستند و ارتش را هم در دامِ آنها نیفتادند.»
او سپس از بازسازیِ ساختارِ نظامی گفت؛ از تحول در تاکتیکهای «کرّ و فر»، از توسعهی توانِ پهپادی، از بالاترین سطحِ شجاعتِ استشهادی که امروز در میانِ رزمندگانِ مقاومت، جهانیبیهمتا را رقم زده است. «نفس ما بلند است؛ پانزده ماه صبرِ ما، خود نوعی نبرد بود و از دوم مارس، نبرد به مرحلهای تازه گام نهاده است که بازگشتی به پیش از آن ندارد.»
و در پایان، قامتِ خود را چونان نیزهای راست کرد و با صدایی که میلرزید از یقین، نه از تردید، گفت: «پروژهی اسرائیل، امروز در مُردابِ ضعفترین لحظاتِ خود دستوپا میزند. آنها خواهانِ نابودیِ حزبالله و تثبیتِ اشغال بودند، اما شکستِ این پروژه، دیگر بر دیوارِ تاریخ نقش بسته است. به یقین بدانید که اشغالگر، از آخرین وجبِ خاکِ لبنان بیرون خواهد رفت، به خواستِ خدا. سرهایتان را بلند کنید؛ شما مقاوم هستید، خدایتان یاور است و با این یقین، هیچگونه مماشاتی با دشمن، روا نیست.