آن سوی شیشههای نیویورک و خیابانهای داغ ضاحیه جنوبی بیروت
نویسنده: غلامعلی نسائی
تصاویر تشییع شهدا مقاومت اسلامی در ضاحیه جنوبی بیروت، از یک خبر فراتر میرود و به تجربهای انسانی در زندگی زنی در نیویورک تبدیل میشود. تماشایی که از یک قاب خبری آغاز میشود، در نهایت به یک تصمیم اخلاقی و شخصی ختم میگردد.
پایگاه خبری هوران – باد عصرگاهی پرچمهای زرد را در خیابانهای ضاحیه جنوبی بیروت تکان میداد. جمعیت آرام و سنگین پیش میرفت و تابوتهایی بر دوش مردانی قرار داشت که سکوتشان از فریاد بلندتر بود. علی، خبرنگار جوان، دوربینش را پایین آورد و چند لحظه فقط نگاه کرد. کنار او پیرمردی دست نوهاش را گرفته بود و به جمعیت خیره مانده بود.
علی پرسید: «این صحنهها تمام میشود؟» پیرمرد بدون اینکه نگاهش را از تابوتها بردارد گفت: «تمام میشود… اما در آدمها نه.» هزاران کیلومتر دورتر، دانیلا در آپارتمانش در نیویورک پشت میز نشسته بود. تصویر مراسم روی صفحه لپتاپش باز بود. همکارش از کنار میز گذشت و گفت: «باز هم همان خبرها؟»
دانیلا کوتاه جواب داد: «فقط نگاه میکنم.» اما این بار نگاهش از تصویر عبور نکرد. روی قاب مکث کرد. میان جمعیت، کودکی را دید که روی شانه مردی نشسته بود و به تابوتها اشاره میکرد. چیزی در آن نگاه، او را متوقف کرد.
تلفنش لرزید. پیام از تلآویو بود: «فردا برمیگردی؟» پاسخی نداد. دوباره به تصویر برگشت. فقط همان کودک را دید. چند دقیقه بعد ایمیل کاریاش را باز کرد. پیام سردبیر هنوز در انتظار بود: «گزارش را در چارچوب رسمی جمعبندی کن.» نشانگر چشمک میزد. نوشت. مکث کرد. پاک نکرد.
خطی اضافه کرد: «من نمیتوانم این گزارش را در چارچوب خواستهشده ارسال کنم.» ارسال کرد. تلفن بلافاصله روشن شد. پیامها آمدند. اما او دیگر نگاه نکرد. لپتاپ را بست. در انعکاس صفحه خاموش، چهره خودش را دید؛ زنی که دیگر فقط تماشاگر نبود. پشت پنجره، نورهای نیویورک در مه شب آرام محو میشدند.