کف زدن بر ویرانههای لبنان در جشن سربازان اسرائیلی
«آن شب در سالنی دور از چشم عدالت، نظامیان بازگشته از جبهههای لبنان و خانوادههایشان گرد آمده بودند تا جشنی بگیرند بر قامتِ ویرانه. اما آنچه بر پرده رفت، نه تصاویر پیروزی که انفجار خانههای مردم بود؛ با هر فروپاشی، فریاد شادی و کفزدن، و با هر آوار، خندهای تازه؛ فیلمی که تیم رصد نسلکشی منتشر کرد و جهان را به خشم آورد.»
[1]
پایگاه خبری هوران ـ شب بود و سالنی پر از لبخند، اما آنچه بر پردهی نمایشگر نقش بست، آوار بود و آتش. در مراسم استقبال از نظامیان صهیونیستی که از جبهههای جنوب لبنان بازگشته بودند، ویدئویی پخش شد: تخریب گستردهی روستاها، انفجار خانههای مسکونی، ابرهای غبار بر فراز محلههایی که دیگر نشانی از زندگی نداشت. و با هر فروپاشی، سالن از فریاد شادی، کفزدن و شعارهای تشویقی پر میشد. تیم «پیگیری نسلکشی در اسرائیل» این ویدئو را منتشر کرد و نوشت: «چنین صحنهای را نمیتوان در هیچ جایی جز “اسرائیل” دید.» از آن لحظه، شبکههای اجتماعی به آتش کشیده شد؛ روزنامهنگاران و فعالان حقوق بشر یکی پس از دیگری این صحنه را «بیمارگونه»، «جنون واقعی» و «جشن پاکسازی قومی» نامیدند. همزمان، ارتش اسرائیل عملیات تخریب را تا حوالی رود زهرانی، در فاصله ۴۵ کیلومتری مرز، گسترش داده و تحلیلگران از نقشهی تلآویو برای ایجاد «منطقه حائل» در دل خاک لبنان خبر میدهند.
نمیشد باور کرد، اما آنچه بر پردهٔ بزرگ میگذشت، در میانِ شادیِ بیکرانِ حاضران جاری بود. مراسم، به بهانهٔ بازگشت شماری از نظامیان اسرائیلی برگزار شده بود؛ سربازانی که هنوز گرد و غبار جبهههای جنوب لبنان بر شانههایشان نشسته بود. اما ستارهٔ آن شب، جشن نبود؛ تصاویری بود که از دلِ پروژکتور، بر دیوارِ سالن جان میگرفت: انفجار، فروریختن سقفها، خانههایی که در ابری از سیمان و آوار گم میشدند.
و هر بار که ساختمانی به خاک مینشست، صدای خنده، کف و تشویق، سالن را تکان میداد. خانوادههای نظامیان، همراه با سربازان، برای هر تخریب شعار میدادند. انگار نه بر ویرانهٔ خانههای دیگران، که بر پیروزی در یک مسابقه پای میکوبیدند.
تیم «پیگیری نسلکشی در اسرائیل» که حساب نظامیان شرکتکننده در جنگ غزه و لبنان را رصد میکند، این ویدئو را منتشر کرد و در گزارشی کوتاه اما تکاندهنده نوشت: «چنین صحنهای را نمیتوان در هیچ کجای جهان جز “اسرائیل” مشاهده کرد.»
تصاویر نشان میداد که ارتش صهیونیستی همچنان در روستاهای جنوب لبنان، از بنت جبیل گرفته تا روستاهای مرزی، عملیات انفجار و تخریب گسترده را ادامه میدهد. گزارشها حاکی بود که این تخریبها به زیرساختهای عمومی نیز کشیده شده است. تحلیلگران بینالمللی تأکید کردند که تلآویو قصد دارد با این روش، منطقهٔ حائلی در داخل خاک لبنان ایجاد کند؛ همان الگویی که پیشتر در نوار غزه آزمایش کرده بود.
اما شاید تکاندهندهتر از خودِ تخریب، واکنش حاضران در آن سالن بود. «سارا ویلکینسون»، فعال رسانهای، صحنه را «بیمارگونه» خواند و گفت: «شادی از تخریب خانههای مردم، نشانه نوعی رفتار غیرانسانی و خطرناک است.»
«رایان گریم»، روزنامهنگار آمریکایی، این صحنه را «جنونی واقعی» توصیف کرد. «شاون کینگ»، فعال سیاسی آمریکایی، اما عمیقتر به ریشه زد: «مشکل تنها به رهبران سیاسی اسرائیل محدود نمیشود. آنچه در این مراسم دیدیم، بحران عمیق در جامعه اسرائیل را نشان میدهد.»
«کریستال پال»، مجری و تحلیلگر سیاسی، بیپردهتر گفت: «این جشن گرفتنِ پاکسازی قومی است.» «زید جیلانی»، روزنامهنگار آمریکایی، هم افزود: «چهرههایی مانند ایتمار بنگویر، نماینده واقعی همین بخش از جامعه اسرائیل هستند.»
نویسندهٔ فلسطینی-آمریکایی، «سوزان ابو الهوی»، حاضران در مراسم را «افرادی فاقد سلامت اخلاقی» نامید. و «آرون ماته»، روزنامهنگار کانادایی، طعنهای تلخ زد: «به جای کمکهای میلیاردی آمریکا به اسرائیل، بهتر است این پول را صرف برنامههای درمان روانی و مقابله با افراطگرایی در این کشور کنید.»
و در دل همهٔ این واکنشها، خبر دیگری هم منتشر شد: ارتش اسرائیل دامنهٔ تخریب خانهها در جنوب لبنان را تا حوالی «رود الزهرانی» گسترش داده است؛ جایی در فاصله ۴۵ کیلومتری مرز. ناظران میگویند تلآویو دیگر تنها به بازدارندگی فکر نمیکند؛ او مشغول تغییر جغرافیای جنوب لبنان است. با همان دست، با همان الگو، با همان اشتیاقی که در آن سالن، بر ویرانهها کف زدند.