عصرهای پنجشنبه؛ روایت بیپایان دلنوازی مادران شهدا
عکس: ابوالفضل نسائی
عصرهای پنجشنبه، دوربینم نه فقط تصویر، که سنگینی دلتنگی مادرانی را ثبت میکند که میان سکوت مزارها، با فرزندان شهیدشان سخن میگویند.
پایگاه خبری هوران – از پشت لنز دوربین، جهان همیشه کمی دورتر و امنتر به نظر میرسد؛ اما اینجا، فاصله معنا ندارد. عصر پنجشنبه است و نور کمرنگ خورشید روی سنگهای سرد میلغزد. مادران آرام میآیند، بیهیاهو، با دستهایی که هنوز عادت به نوازش دارند. یکی کنار مزار نشسته، انگار با کسی نجوا میکند؛ دیگری گلها را با وسواس میچیند، مثل روزی که برای مدرسه آمادهاش میکرد.
من فقط نگاه میکنم و ثبت میکنم، اما میدانم هیچ عکسی بوی دلتنگی را منتقل نمیکند. صدای گریهای کوتاه، بعد سکوت. زنی پیشانیاش را روی سنگ میگذارد، گویی زمان همانجا ایستاده است. اینجا، عشق شکل دیگری دارد؛ بیپاسخ، اما زنده. من شاتر را میزنم، نه برای ثبت تصویر، بلکه برای نگه داشتن لحظهای که مادر، هنوز مادر است، حتی وقتی فرزندش سالهاست رفته است.