سبک زندگی جهادی
عضویت در خبرنامه

برای دریافت خبرنامه ایمیل خود را ارسال کنید

گذرگاه بهشت

کبوترهای علیرضا قاصد شهادت بودند

کدمطلب : 18542

کبوترهای علیرضا قاصد شهادت بودند


کبوترهای علیرضا قاصد شهادت بودند


خیمه هوران؛


نویسنده: غلام‌علی نسایی


هوران - علی‌رضا دو تا کبوتر داشت که خیلی به آن‌ها علاقه‌مند بود. چون کبوترها جای خودشان را کثیف می‌کردند، وقتی علی‌رضا به جبهه رفت، پدرم کبوترها را برد جنگل و آزادشان کرد.


به گزارش هوران - روز شهادت علی‌رضا، وقتی خبر شهادتش را دادند، صبح بود. کبوترها هم آمدند و نشستند روی پنجره. ما همه درگیر خبر بودیم که کبوترها توی حیاط چرخیدند و رفتند. علی‌رضا را به خاک سپردیم، سوم‌اش که رفتیم سرمزار، کبوترها روی مزار نشسته بودند.


قفس را باز کرد و دو کبوترش را بیرون آورد. گفتم: علی‌رضا جان! مگه امروز مدرسه نمی‌ری پسرم؟


آن‌چنان سرگرم کبوترها بود که متوجه نشد چی می‌گم. دوباره صداش زدم: علی‌رضا با توام.


از جا پرید: بله ببخشید ننه‌جان، متوجه نشدم.


گفتم: مدرسه نرفتی؟ می‌خوای با کبوتر‌ها چه کنی؟


گفت: امروز معلم نداشتیم.


کبوتر‌ها را برداشت و رفت. دو ساعتی گذشت. دست خالی برگشت.


ـ علی‌رضا کجا بودی؟ پس کو کبوتر‌ها؟


من هم با آن‌ها انس گرفته بودم. آخه خیلی وقت بود که تو خونه ما بودن. گفت: گذاشتم برای خودشان برن تو آسمان، تو جنگل آزاد؟ مثل خودم می‌خوام آزاد باشند.


گفتم: مگه تو الان زندانی هستی؟


گفت: نه. حالا من هم آزاد شدم.


رفت داخل اتاق و چند لحظه بعد شناسنامه‌اش را برداشت و از خانه بیرون رفت. وقتی برگشت، گفتم: یه جوری هستی. کار‌های عجیب و غریب می‌کنی. چه شده علی‌رضا؟ به من بگو. من مادرت هستم.


گفت: راستش می‌خوام برم جبهه. اگه شما اجازه بدی.


گفتم: اگه اجازه ندم چی؟


سرش را پایین انداخت و رفت داخل اتاق. من چی می‌تونستم بگم. علی‌رضا هم مثل همه بچه‌های هم‌سن‌وسالش رفت جبهه و من تنها شدم و پدرش دست تنهاتر. علی‌رضا عصر‌ها که از مدرسه می‌آمد، کمک دست باباش بود تو زمین‌های کشاورزی. خانه خلوت و سوت کور شد. وقتی رفت، انگار یه جمعیت صد نفری را با خودش برده باشد. خیلی احساس دلتنگی داشتیم. دو ـ سه ماهی گذشت. گاهی نامه می‌داد. رادیو همه‌ش داشت از جبهه می‌گفت. انگار عملیات شده باشد. آهنگ جنگ می‌زد. هر وقت این‌جوری مارش جنگ را می‌زد و از بلندگوی مسجد پخش می‌شد، دلم کنده می‌شد. شب تا صبح خوابم نمی‌آمد. اون شب بارانی، از نیمه گذشته بود. در حاشیه جنگل، نم‌نم باران ‌می‌بارید. فانوس را ته کشیدم و سرم را گذاشتم که بخوابم. ناگهان با صدای بر خورد چیزی به شیشه اتاق از جا پریدم. فانوس را بالا کشیدم. کنار پنجره دلم هری ریخت. دو کبوتر‌ علی‌رضا پشت شیشه خودشان را می‌کوبیدن به شیشه. پنجره را باز کردم. آمدند توی اتاق. گفتم شاید یخ کردند. آمدند داخل خانه و رفتند جای همیشگی‌شان روی رف. به پدر علی‌رضا گفتم: هیچ می‌دانی از وقتی علی‌رضا رفته اینا کجا بودن که الان این موقع شب... نکنه از علی‌رضا.... پدر علی‌رضا گفت: حالا بخواب و فکرای الکی هم نکن. هیچی نیست. نامه علی‌رضا همین چند روز پیش آمد از جبهه. سرم را گذاشتم که بخوابم. دو کبوتر روی رف نشسته بودند. تو دلم گفتم شاید اونا هم خسته و گرسنه‌اند. ناگهان باز به دلم زد نکنه از علی‌رضا خبر آورده باشند. دلشورة عجیبی گرفتم. همین‌طور فکر‌های عجیب و غریب.


با صدای اذان بلند شدم. نماز خواندم و خوابیدم. یه‌مرتبه با صدای یک ماشین توی حیاط از جام پریدم. پنجره باز بود. کبوتر‌ها رفته بودند. حیاط در و دروازه و دیوار نداشت. بیشتر حیاط خانه‌ها توی روستا آن موقع‌ها همین بود. ماشین تا لب سکو آمده بود که با مارک سپاه، دو نفر پاسدار از ماشین پیاده شدند. گفتم: بابای علی‌رضا! بلند شو ببین اینا برا چی اینجان.


پدر علی‌رضا گفت: کیا؟


گفتم: دو تا پاسدار.


بلند شد. رفتیم بیرون. گفتم: برادر، از علی‌رضا خبر آوردین؟


تعارف کردیم آمدند و بالا. چایی ریختم براشون. هی برا ما قصه بافتند که چی شده و چی نشده. یه مرتبه دلم ترکید و شروع به گریه کردم. گفتم: اون دو کبوتر علی‌رضا دیشب برا همین آمدن اینجا.


جنازه علی‌رضا رو که آوردن توی حیاط، باز کبوترا آمدند و تا آخر تشییع جنازه بودند. وقتی هم که تمام شد، همه که رفتن، برگشتیم تو حیاط. دوباره باز کبوترا آمدن یه دوری زدن و رفتن. چند نفری که توی حیاط بودن، گفتم بریم دنبالشان. علی‌رضا رو توی گلزار شهدای روستای خودمان دفن کرده بودیم! هنوز یه ساعت نگذشته بود، دوباره رفتیم مزار. دیدم دو کبوتر سر مزار علی‌رضا نشستن./هوران

Share

نظرات کاربران

نارنجستان