سبک زندگی جهادی
عضویت در خبرنامه

برای دریافت خبرنامه ایمیل خود را ارسال کنید

گذرگاه بهشت

مرگ با کرامت را برگزیدم/ وصیت‌نامه شهید موسی علی ادیب، از شهیدان حزب‌الله لبنان

کدمطلب : 18290

 شهید موسی علی ادیب، از شهیدان حزب الله لبنان


مرگ با کرامت را برگزیدم


وصیت‌نامه شهید موسی علی ادیب، از شهیدان حزب‌الله لبنان


بسم‌‌الله‌ الرحمن‌ الرحیم‌


آنچه‌ می‌آید، وصایایی است‌ از بندة‌ محتاج‌ به‌ دعای‌ شما و نیازمند به ‌رحمت‌ خداوندش‌، موسی‌ علی‌ ادیب‌.


خداوند عزّوجل‌ّ در قرآن‌ عزیز می‌فرماید:


«... و با کافران‌ جهاد کنید تا فتنه‌ و فساد از روی‌ زمین‌ بر طرف‌ شود و همه ‌جا آیین‌ و دین‌ خدا باشد و اگر از فتنه‌ و جنگ‌ دست‌ کشیدند (با آنها عدالت ‌کنید) که‌ ستم‌ جز بر ستمکاران‌ روا نیست‌.» بقره‌، آیة 193
و همچنین‌ می‌فرماید:
«رخصت‌ (جنگ‌ با دشمنان‌) به‌ جنگجویان‌ اسلام‌ داده‌ شد؛ زیرا آنها از دشمن‌ ستم‌ کشیدند و خدا بر یاری‌ آنها قادر است‌.» حج‌، آیة 39
خداوند در آیه‌ اول‌ بیان‌ می‌فرماید که‌ استمرار در این‌ خط، به‌ خاطر محافظت‌ از اسلام‌ و مسلمین‌ می‌باشد؛ پس‌ چگونه‌ است‌ که‌ ما این‌ آیات‌ را سبک‌ شمرده‌، به‌ آن‌ عمل‌ نمی‌کنیم‌؟ و در آیة دوم‌، خداوند به‌ ما اجازة جنگ ‌می‌دهد. با این‌که‌ به‌ این‌ علم‌ دارد که‌ به‌ ما ظلم‌ شده‌ است‌؛ ولی‌ خداوند برای ‌کسی‌ که‌ راه‌ او را بپیماید، هزاران‌ مرتبه‌ بهتر و زیباتر از دنیا را آماده‌ کرده‌ است‌. بهتر از این‌ دنیایی‌ که‌ حضرت‌ علی‌(ع‌) در مورد آن‌ می‌فرماید:
«ای‌ دنیا! غیر مرا به‌ طمع‌ انداخته‌ و گول‌ بزن‌ که‌ مرا به‌ تو حاجتی‌ نیست‌.»
لکن‌ خداوند به‌ ما وعدة‌ پیروزی‌ یا شهادت‌ داده‌ است؛ و آیا در دنیا چیزی‌ بهتر از لحظة‌ شهادت‌ وجود دارد؟ در آنجا که‌ خداوند می‌فرماید:


«البته‌ نپندارید که‌ شهیدان‌ راه‌ خدا مرده‌اند، بلکه‌ زنده‌ به‌ حیات‌ ابدی‌ شدند و در نزد خدا متنعم‌ خواهند بود. آنان‌ به‌ فضل‌ و رحمتی‌ که‌ از خداوند نصیب‌شان ‌گردیده‌ شاد مانند و به‌ آن‌ مؤمنان‌ که‌ هنوز به‌ آن‌ نپیوسته‌اند و بعداً در پی‌ آنها به‌ راه‌ آخرت‌ خواهند شتافت‌، مژده‌ دهند که‌ از مردن‌ هیچ‌ نترسید و از فوت‌ متاع ‌دنیا هیچ‌ غم‌ مخورید.»


پس‌ چگونه‌ ما باید از این‌ آیات‌ کریمه‌ دور شویم‌ و انبیا و ائمه‌مان‌(ع‌) را در مراحل‌ مختلف‌ جهاد و تعبّد، فراموش‌ کنیم‌؟ و به‌ این‌ خاطر با خود عهد بستم‌ که‌ برای‌ رضایت‌ خداوند عزوجل‌ کار کنم‌، درحالی‌ که‌ تمام‌ هم‌ّ و غم‌ دنیای ‌ناچیز و بی‌ارزش‌ را برای‌ دوستدارانش‌ گذاشتم‌. امام‌ حسین‌(ع‌) می‌فرماید:
«اگر مرگ‌ همة‌ بدن‌ها را درخواهد یافت‌، پس‌ کشته‌ شدن‌ مرد با شمشیر در راه‌ خدا، از همه‌ مرگ‌ها برتر است‌.»
و امام‌ حسین‌(ع‌) همان کسی‌ است‌ که‌ حضرت‌ رسول‌(ص‌) دربارة او فرموده‌ است‌:
«او امام‌ است‌، قیام‌ کند یا صلح‌ کند.»
و در حدیث‌ دیگری‌ دربارة ایشان‌ می‌فرماید:
«ای‌ حسین‌! برای‌ تو در نزد خدا مقامی‌ است‌ که‌ به‌ غیر شهادت‌ نمی‌توانی‌ به ‌آن‌ برسی‌.»
پس‌ چیزی‌ بزرگ‌تر، گرامی‌تر و بهتر از این‌ نیست‌ که‌، انسان‌ با عزت‌ کرامت‌ و فخر بمیرد، و آیا مرگی‌ غیر از شهادت‌ دارای‌ چنین‌ صفاتی‌ است‌؟ پس‌ من‌ این ‌طریق‌ را به‌ همراهی‌ کسانی‌ که‌ سربلندی‌ این‌ کشور (لبنان‌) را می‌خواهند و همانا فرزندان‌ مقاومت‌ اسلامی‌ می‌باشند، انتخاب‌ کردم‌.
برادران‌ مجاهدم‌!
به‌ وظایف‌ خود عمل‌ کنید و مراقب‌ انجام‌ صحیح‌ آنها باشید؛ اگر چه‌ خطا باشد و یا بنا به‌ نظر خودتان‌ آن‌ را اشتباه‌ بدانید. از شما می‌خواهم‌ که‌ در همه‌حال‌، چه‌ خوشحالی‌ و چه‌ مصیبت‌ صبر کنید و هر گاه‌ که‌ به‌ پیروزی‌ دست ‌یافتید، امام‌ حسین‌ (ع‌) را به‌ یاد بیاورید.
برادران‌ مجاهدم‌!
دوستان‌ خود را که‌ در بازداشت‌ به سر می‌برند و یا اسیر زندان‌های‌ دشمن‌هستند، به‌ یاد آورید و خون‌ برادران‌ شهیدتان‌ را که‌ به‌ خاطر این‌ ملت‌ و حفظ‌ اسلام‌ و مستضعفین‌ ریخته‌ شده‌ است‌، فراموش‌ نکنید.
مادرم‌!
تو را به‌ صبر و فراموشی‌ مصائب‌ به‌ وسیلة ذکر خداوند، سفارش‌ می‌کنم‌. زینب‌(س‌) را به‌ یاد آور که‌ چگونه‌ فرزندان‌، برادران‌ و فرزندان‌ برادرش‌ را در راه‌ خدا تقدیم‌ کرد، و درحالی‌ که‌ سر امام‌ حسین‌(ع‌) بر نیزه‌ها افراشته‌ بود، همچنان‌ ایستاد و همة‌ این‌ مصائب‌ در او مؤثر نیفتاد؛ چرا که‌ او بهترین‌ تمثیل ‌صبر بود. با این‌که‌ شدت‌ علاقة تو به‌ خودم‌ را می‌دانم‌، و این‌که‌ تو مرا بهترین‌ شخص‌ می‌دانی‌، ولی‌ بدان‌، تا وقتی‌ اسرائیل‌ لبنان‌ِ ما را اشغال‌ نموده‌ و قدس‌عزیز را غصب‌ کرده‌ است‌، هیچ‌گاه‌ سربلند نخواهیم‌ بود و نخواهیم‌ توانست‌ به ‌زندگی‌ عادی‌ خود ادامه‌ دهیم‌. از تو می‌خواهم‌ که‌ مرا ببخشی‌ و بعد از هر نماز واجبی‌، مرا دعا کنی‌ که‌ سخت‌ به‌ دعایت‌ محتاجم‌.
پدر عزیزم‌!
مرا ببخش‌؛ چرا که‌ غالباً از حرف‌هایت‌ سرپیچی‌ کرده‌ام‌، ولی‌ تکلیف‌ چیزی‌است‌ که‌ باعث‌ می‌شود این‌ کار را بکنم‌ و مجبور شوم‌ از بعضی‌ خواسته‌های ‌شما سرپیچی‌ کنم‌. راه‌ ما، راه‌ دشوار و سختی‌ است‌. امام‌ علی‌(ع‌) می‌فرماید:
«از گام‌ برداشتن‌ در یک‌ راه‌، به‌ خاطر کم‌ بودن‌ رهروان‌ آن‌، به‌ وحشت ‌نیفتید.»
از تو می‌خواهم‌ که‌ مرا ببخشی‌ و برایم‌ بهشت‌ را طلب‌ کنی‌. من‌ نیز اگر خداوند اجازه‌ دهد، در روز قیامت‌ شفیعت‌ خواهم‌ بود.
برادران‌ و هر کسی‌ را که‌ می‌شناسم‌، به‌ تقوای‌ الهی‌ سفارش‌ می‌کنم‌ و این‌که‌ از مفسدین‌ دوری‌ کنند.
خداوند می‌فرماید:
«ای‌ پیغمبر، با زنان‌ و دختران‌ و زنان‌ مؤمنان‌ بگو که‌ خویشتن‌ را به‌ حجاب ‌فروپوشند که‌ این‌ کار برای‌ این‌ است‌ که‌ آنها (به‌ عفت‌ و حرّیت‌) شناخته‌ شوند. تا از تعرض‌ و جسارت‌ (هوسرانان‌) آزار نکشند، بر آنان‌ بسیار بهتر است‌ و خدا(در حق‌ خلق‌) آمرزنده‌ و مهربان‌ است‌.» احزاب‌، آیة 59
با توجه‌ به‌ آیات‌ ذکر شده‌، خواهرانم‌ را سفارش‌ می‌کنم‌ که‌ باحجاب‌ باشند و خود را نابجا زینت‌ نکنند، تا در آخرت‌ سعادتمند و روسفید باشند.
برادرتان‌ موسی‌ علی‌ ادیب‌

Share

نظرات کاربران

نارنجستان